Luis Buñuel'in başyapıtı 'Belle de Jour' (1967), burjuva yaşamının sıkıcılığına sıkışmış genç ev kadını Séverine'in (Catherine Deneuve) iç dünyasına ve tabularını yıkan seçimlerine odaklanıyor. Zengin bir cerrah olan kocası Pierre (Jean Sorel) ile görünüşte mükemmel bir hayat süren Séverine, tatmin edilmemiş cinsel fantezileri ve toplumsal rollerin dayattığı baskılar arasında sıkışmıştır. Bu içsel gerilim, onu Paris'in arka sokaklarındaki gizli bir geneleve, öğleden sonraları 'Belle de Jour' (Gündüz Güzeli) takma adıyla çalışmaya yönlendirir.

Catherine Deneuve, Séverine rolünde unutulmaz bir performans sergileyerek karakterin buz gibi dış görünüşünün altındaki fırtınaları, suçluluk duygularını ve özgürleşme çabalarını inanılmaz bir incelikle aktarıyor. Buñuel'in ustaca yönetimi, gerçeklik ile fanteji arasındaki çizgiyi bilinçli olarak bulanıklaştırarak, izleyiciyi Séverine'in zihnindeki karmaşık labirentte bir yolculuğa çıkarıyor. Film, burjuva ahlakı, cinsellik, arzu ve kimlik arayışı gibi temaları, tipik didaktik bir anlatıma başvurmadan, semboller ve keskin sosyal gözlemlerle işliyor.

'Belle de Jour', sadece bir dram değil, aynı zamanda seyirciyi rahatsız eden ve düşündüren psikolojik bir incelemedir. Görsel estetiği, unutulmaz karakterleri ve zamanın ötesindeki temalarıyla, sinema tarihinin en önemli ve tartışmalı filmlerinden biri olmayı sürdürüyor. Toplumsal normları sorgulayan, kadın öznelliğini merkeze alan ve izleyiciyi kendi önyargılarıyla yüzleşmeye davet eden bu cesur klasik, her sinemaseverin mutlaka izlemesi gereken bir başyapıt.