Pier Paolo Pasolini'nin 1975 yapımı 'Salò veya Sodom'un 120 Günü', sinema tarihinin en tartışmalı ve üzerine en çok düşünülen filmlerinden biridir. Marquis de Sade'ın eserinden uyarlanan film, olay örgüsünü II. Dünya Savaşı'nın son günlerinde, İtalya'nın kukla faşist devleti Salò Cumhuriyeti'ne taşır. Dört güçlü adam (Bir Dük, Bir Başpiskopos, Bir Yargıç ve Bir Başkan), genç erkek ve kızları kaçırarak uzak bir malikaneye kapatır ve onlara 120 gün boyunca fiziksel, cinsel ve psikolojik işkence uygulamak üzere sapkın bir 'sözleşme' imzalar.

Film, şiddetin ve iktidarın doğasını sorgulayan derin bir politik alegoridir. Pasolini, faşizmi salt siyasi bir sistem olarak değil, insan ruhunun en karanlık köşelerine nüfuz eden, her türlü ahlaki sınırı yok eden bir yozlaşma biçimi olarak resmeder. Malikanedeki hiyerarşik yapı, totaliter bir devletin mikrokozmozunu oluşturur. Oyunculuklar, soğukkanlılık ve sadistik zevk arasında gidip gelen kasıtlı bir mekaniklik sergiler; bu durum, karakterlerin insanlıktan çıkmışlığını vurgular.

Pasolini'nin yönetmenliği, izleyiciyi rahatsız etmekten çok düşündürmeyi amaçlayan, mesafeli ve neredeyse belgeselvari bir tarza sahiptir. Şiddet sahneleri çoğunlukla dolaylı anlatılır veya sabit, soğuk çekimlerle sunulur, bu da yaşanan vahşetin etkisini daha da artırır. Film, güzellik, sanat ve kültürün (malikanedeki lüks dekorlar, klasik müzik) nasıl iktidar ve zulümle iç içe geçebileceğini de sorgulatır.

'Salò', kolay izlenebilir bir film değildir; bir deneyimdir. İzleyiciyi, iktidarın sınırsızlığı, itaatin doğası ve sistemli şiddetin banalitesi üzerine sarsıcı sorularla baş başa bırakır. Pasolini'nin trajik ölümünden kısa bir süre önce tamamladığı bu film, onun sanat hayatının ve sosyal eleştirilerinin karanlık bir mirası olarak durmaktadır. Sadece görsel bir şok değil, insanlık durumuna dair derin ve rahatsız edici bir meditasyon arayanlar için önemli bir sinema eseridir.